Friday, October 28, 2011

G.O.L.


Roni Size

Roni Size (właśc. Ryan Williams, ur. 29 października 1969 w Bristolu w Anglii) - DJ i producent z kręgu muzyki Drum and bass. Roni rozpoczął produkowanie muzyki, gdy został wyrzucony ze szkoły w wieku 16 lat, jednak muzyka zawsze była częścią jego życia. Urodził się i dorastał na „szczycie wzgórza” St. Andrew na przedmieściach Bristolu. U stóp tego wzgórza nadbiegały brzmienia bluesowych imprez w latach 70-tych i sound-systemów – te bity zainfekowały Roniego do szpiku kości. Stąd też, po tym jak wyrzucono go ze szkoły zaczął uczestniczyć w projekcie przeprowadzanym w Sefton Park, w którym pozwalano młodocianym próbować swych sił w graniu z decków, miksowaniu z automatem perkusyjnym i samplerem. Tam poznał podstawy, a pokaźna kolekcja płyt ze Studio One jego brata była dla niego pierwszym materiałem, z którym pracował. Po założeniu domowego studia i kupnie samplera rozpoczął się nowy etap w jego życiu – producenta muzycznego. Spotkanie z DJ Krustem we wczesnych latach 90-tych było zarazem spotkaniem się dwóch pokrewnych idei. Obaj stanęli w obliczu tego samego problemu – nikt nie chciał wydawać ich muzyki więc włożyli dużo energii w powstanie własnej wytwórni. Z pomocą Chrisa Lewisa Roni założył wytwórnię WTP (Where’s The Party At?) jako część Circus Warp. Naturalną konsekwencją było założenie Full Cycle i Dope Dragon w 1993 roku. Bryan Gee był wczesnym fanem tej twórczości i miał wiele ich taśm podczas swej pracy w wywtórni RCA. Gdy w 1994r. założył V Recordings, Krust wydał w niej pierwszy singiel V001 „Deceivers EP”, a Roni i DJ Die mieli drugą pozycję w katalogu V002 „Agility”. V Recordings była siostrzaną wytwórnią Full Cycle. Przez lata obie wykrystalizowała się dość mocno ich tożsamość i ludzie zaczęli kojarzyć je razem. Poprzez wydawanie w nich dużej ilości muzyki zostały zauważone przez inną wytwórnię płytową, tym razem o wiele poważniejszą - Talkin’ Loud. Roni Size i Full Cycle byli pierwszymi, którzy wnieśli elementy jazzujące do ciemnego the jungle wczesnych lat 90 tych. Dźwięki z „It’s a Jazz Thing” w 1994r. zrobiły duże wrażenie na znajomych eksperymentatorach James Lavelle i ekipie z Mo’ Wax. Roni Size nawiązał współpracę z Talkin’ Loud i w efekcie, w 1996r. ukazała się kompilacja Music Box (zrealizowana pół na pół z DJ Die). Ich wzajemne wpływy pomogły w stworzeniu unikalnego brzmienia wytwórni Full Cycle. W 1997 roku ekipa, teraz oficjalnie zwana „Reprazent”, wzięłą szturmem publiczność swoim albumem New Forms. Zdobywając Mercury Music Prize podnieśli swój międzynarodowy status, a świat obudził się przy brzmieniu Roni Size and Full Cycle. Single z albumu zawierały rozpoznawalny głos Onalee, którego zawołania w „Brown Paper Bag” są sygnałem, na który wciąż odzywają się fani. „Heroes” i „Watching Windows” to również klasyki gatunku. Album nieoczekiwanie pokrył się platyną i zaskoczeni Roni i jego ekipa wrócili do studia. „It’s Jazzy” wyszedł w V Recordings pod koniec tego samego roku. W 1999r. razem z Die, Roni wyprodukował album Breakbeat Era album, na którym zaśpiewali Lennie Laws, którego kompilacja Through The Eyes rok później zaprezentowała utwory wielu nowych twarzy jak Product i Surge. Pod koniec 2000 roku pojawił się drugi, długo oczekiwany projekt Reprazent. In the Mode który przyniósł rozmaite, zróżnicowane utwory, w których zaśpiewali m.in. Dynamite, Onalee, przy niektórych współpracowała legenda hip-hopu Method Man i Zac de la Rocha (Rage Against the Machine) oraz mistrz beat-box Rahzel. W 2001r. z Nowej Zelandii przyleciała Tali i Roni zaczął produkować jej utwory. Przez kolejne miesiące pozostawał zresztą zajęty w studiu pracując na ponownymi wydaniami utworów i opracowując nowe wersje, a w 2003r. wyruszył w trasę. Live show przypominał o obecności Full Cycle i zawierał trochę nowych utworów z Return To V i remiksy starszych klasyków jak „Brown Paper Bag” i „Underneath the Moon”. Show pod nazwą „Roni Size & Tali ‘in the mix’ Tour” z Bryanem Gee gościł także na trasie Dynamite MC i Sweet P. Całość wzbogacały wokale autorstwa Hollie Grant i Zaniah – nowej generacji Full Cycle. W międzyczasie artysta wyprodukował także pierwszy, prawdziwie solowy album Touching Down, który ukazał się w październiku 2002r. Zawierał on 16 nowych utworów zmiksowanych razem w godzinny set. Roni Size jest w branży od kilkunastu lat i właściwie traktowany jest jak weteran. Jego ostatnie dzieło Return to V pokazało, że jego umiejętności jako producenta wciąż trzymają poziom. Wciąż gra trasy oraz nagrywa nowy materiał dla swoich legendarnych, siostrzanych wytwórni Full Cycle i Dope Dragon.

Wednesday, February 2, 2011

Bryan Ferry

Bryan Ferry (ur. 26 września 1945 w Washington w Anglii) – piosenkarz, muzyk i kompozytor. Był głównym wokalistą zespołu Roxy Music, po opuszczeniu grupy rozpoczął karierę solową.


Albumy studyjne
These Foolish Things (1973)
Another Time, Another Place (1974)
Let’s Stick Together (1976)
In Your Mind (1977)
The Bride Stripped Bare (1978)
Boys and Girls (1985)
Bête Noire (1987)
Taxi (13 kwietnia 1993)
Mamouna (20 września 1994)
As Time Goes By (15 października 1999)
Frantic (18 maja 2002)

Dylanesque (5 marca 2007)
Olympia (2010)

Saturday, December 11, 2010

Roxy Music

Roxy Music - brytyjski zespół rockowy założony w 1971 roku przez wokalistę Bryana Ferry’ego i klawiszowca Briana Eno. Muzyka grupy początkowo bliska była brzmieniu zespołów progrockowych, jednakże wraz z upływem lat zmieniała się, by stać się wzorem dla wykonawców z nurtu New Romantic na początku lat ‘80 (m.in. Japan i Duran Duran) czy Britpop w latach ‘90 (m.in. Blur i Pulp). Dziś zalicza się ją także do proto punka. Muzyka tworzona przez zespół wraz z twórczością David’a Bowie miała również znaczący wpływ na inspiracje artystyczne Iana Curtisa - lidera grupy Joy Division

Albumy Studyjne :

Roxy Music (1972)
Stranded (1973)
For Your Pleasure(1973)
Country Live (1974)
Siren (1975)
Manifesto (1979)
Flesh + Blood (1980)
Avalon (1982)

Saturday, November 28, 2009

Dezerter


Dezerter - polski zespół punkrockowy, czołowy przedstawiciel niezależnej sceny muzycznej lat 80. Założony w Warszawie w maju 1981 r., początkowo występował pod nazwą SS-20 (zmienioną pod naciskiem cenzury). Pierwszy skład zespołu to: Robert „Robal” Matera - gitara, śpiew, muzyka, Krzysztof Grabowski - perkusja, teksty, Dariusz „Stepa” Stepnowski - bas, później dołączył Dariusz „Skandal” Hajn - śpiew.

Publiczny debiut podczas Mokotowskiej Jesieni Muzycznej w listopadzie 1981 r. W 1982 r. trasa koncertowa z zespołami TZN Xenna i Deuter i występ w Jarocinie, rok później wydanie przez Tonpress singla z 4 utworami. Kolejne wydawnictwa to 4 kasety wydane własnoręcznie przez zespół, sygnowane nazwą wytwórni Tank Records, m.in.”Jeszcze żywy człowiek” (koncert z Jarocina’84) i „Izolacja”. Po odejściu Skandala (1985) zespół występował jako trio, funkcję wokalisty przejął Robal, Stepnowskiego natomiast zastąpił Paweł Piotrowski. Pojedyncze utwory Dezertera pojawiły się na składankach „Fala” (1985) i „Jak punk to punk” (1988), zaś w 1987 r., z pomocą Joey’a Shithead’a, wokalisty kanadyjskiej grupy D.O.A., amerykańska wytwórnia Maximum Rock’n’Roll wydała płytę długogrającą pt. „Underground Out Of Poland”. W tym samym roku nakładem Klubu Płytowego „Razem” ukazała się płyta nieoficjalnie zatytułowana „Kolaboracja” (zarówno tytuł jak i teksty objęte interwencją cenzury).

Kolejne płyty: „Kolaboracja II” (1989),”Wszyscy przeciwko wszystkim” (1990 - wydana także we Francji). W tym okresie zespół dużo koncertował - w kraju i za granicą (Finlandia, Szwajcaria, Niemcy, Francja, Holandia, Japonia). Kolejne wydawnictwa: „Blasfemia”, „Jak powstrzymałem III wojnę światową…” (składanka zawierające archiwalne nagrania zespołu, m.in. z udziałem wokalistki Kasi Nosowskiej), „Ile procent duszy” (nagrana przez duet R. Matera, K. Grabowski), „Deuter” (kompozycje nieistniejącej już grupy Deuter z udziałem jej wokalisty Pawła „Kelnera Rozwadowskiego),”Mam kły mam pazury”, „Ziemia jest płaska”, „Decydujące starcie” (ponownie jako duet, gościnnie Bolesław Błaszczyk - wiolonczela). Zespół nękały problemy ze składem, przewinęło się przez niego kilku basistów (m.in. Tomasz Lewandowski)

W ostatnich latach zespół prowadził intensywną działalność koncertową m.in. trasa Holiday in the Snow Tour wraz z Apatią i Post Regimentem, koncerty z zespołami Conflict i Subhumans podczas trasy w Anglii (2002), występ z Dead Kennedys i Chumbawambą (2002, Kraków), festiwal PRL (punk rock later) (2003) - częsta współpraca z Kasią Nosowską. W 2004 r. wydana została ostatnia jak dotychczas płyta zespołu „Nielegalny zabójca czasu”. Obecnie zespół występuje w składzie: R. Matera, K. Grabowski, Jacek Chrzanowski (bas). W 2006 roku wydali płytę „Punk not Jazz”

Dyskografia:
1983 - Ku przyszłości - SP
1985 - Nie ma zagrożenia/Plakat - utwory na LP Fala
1987 - Underground Out Of Poland - LP
1988 - Nas nie ma/Uległość - LP Jak punk to punk
1987 - Kolaboracja - LP
1989 - Kolaboracja II - LP
1990 - Wszyscy przeciwko wszystkim LP
1992 - Blasfemia - CD
1993 - Jak powstrzymałem III wojnę światową, czyli nieznana historia Dezertera - CD
1994 - Ile procent duszy? - CD
1995 - Deuter - CD
1996 - Mam kły mam pazury - CD
1998 - Ziemia jest płaska - CD
2001 - Decydujące starcie - CD
2004 - Nielegalny zabójca czasu - CD
2007 - Punk’s not jazz - CD

Bootlegi:
1984 - Jeszcze żywy czołwiek - MC (Tank Records 1984)
1985 - Izolacja - MC (Tank Records 1985)

Obecny skład zespołu:

* Robert Matera – gitara, wokal (od 1981)
* Krzysztof Grabowski – perkusja (od 1981)
* Jacek Chrzanowski – gitara basowa (od 2000)

Byli członkowie:

* Dariusz Hajn (zmarły) – wokal (1981-1986)
* Darek Stepnowski – gitara basowa (1981-1984)
* Paweł Piotrowski – gitara basowa (1987-1993)
* Mariusz Zych – gitara basowa (1993)
* Tomasz Lewandowski – gitara basowa (1994-1998)

Sunday, August 23, 2009

Tabu


TABU - polski zespół grający muzykę reggae, powstał w 2003 roku, muzycy pochodzą z kilku miejscowości powiatu wodzisławskiego.

Zespół założyli w październiku 2003 Rafał i Karol Karwotowie, Marcin Suchy i Jakub Kuznicus. Wkrótce do zespołu dołączył Marcin Wacławczyk, a w listopadzie zagrali swój pierwszy koncert w Domu Pomocy Społecznej w Gorzycach. Od tego czasu TABU zaczyna regularnie koncertować. Jeden z najważniejszych występów to występ w show Kuby Wojewódzkiego.

Na przełomie 2004 i 2005 zespół grał kolejne koncerty oraz tworzył nowy materiał do pierwszej płyty.
W październiku 2005 wygrał jeden z koncertów cyklu Młode Wilki - Rebelia w warszawskim klubie Stodoła. Na finale tej edycji konkursu TABU zdobyło III nagrodę. W lipcu 2006 zespół opuścił P.Cyran, a zastąpił go Skrzyszowianin Radek Drobczyk.

W 2006 zespół nagrał swoją debiutancką płytę Jednosłowo. Krążek wydało wydawnictwo Positive Music Promotion.

Nagrody

* I nagroda na festiwalu muzyki reggae i hip-hop „Muzyczna Wyspa” w Knurowie (2004)
* I nagroda na festiwalu muzyki reggae - Ostróda Reggae Festiwal w 2005.
* II nagroda oraz nagroda publiczności na Przeglądzie zespołów Studenckich „Rock-Time” w Opolu (2005).
* III nagroda na pierwszym przeglądzie Młode Wilki - Rebelia 2005 organizowanym przez warszawski Klub Stodoła.


Aktualny skład

* Rafał Karwot - wokal
* Marcin Suchy - gitara
* Kamil Machulec - gitara
* Łukasz Kulikowski - gitara basowa
* Jakub Kuznicius - perkusja
* Dawid Krótki - keyboard
* Kacper Skoneczny - trąbka
* Marcin Nyrek - puzon
* Radek Drobczyk - saksofon
* Piotr Szczypiorski - pomoc techniczna

Oficjalna strona zespołu:
http://www.tabu.band.pl

Sunday, July 19, 2009

Oszibarack


Wrocławska formacja powstała w 2004 roku za sprawą czwórki muzyków: dj Patrisii (znanej frontmenki zespołu HUSKY), producenta i kompozytora Agima, perkusisty Zmazika i basisty Tomka. Swoją karierę rozpoczęli od umieszczenia utworu „SKIRTS UP!” w zabawnej komercyjnej reklamie HEYAH (Kuźnia). Zaraz potem utwór ukazał się na singlu, który już teraz przechodzi do polskich pozycji kultowych wytwórni 2.47 records prowadzonej przez leadera Agressivy69, Bodka Pezdę.

Ich muzyka charakteryzuje się mieszanką elektro, funky i orchestral trip hopu. Ciepły wokal dj Patrisii, świetnie wplata się w elektroniczne loopy, pojawiające się na przemian z tradycyjnymi instrumentami.

Do tej pory wydano :

* 2008 - Plim Plum Plam
* 2004 - Moshi Moshi / Moshi Moshi BOX

Sunday, July 12, 2009

nefre


Grupa NEFRE powstała na początku 2006 r. Jej założyciele Piotr „Dziker” Chrząstek
oraz Kamil „Kamilos” Ostrowski współtworzyli i współpracowali wcześniej
m.in. z Lari Fari, Ideo, Natanael, Habakuk. NEFRE obecnie liczy 7 osób, są wśród nich muzycy sesyjni grający na co dzień z czołówką polskiego szołbiznesu muzycznego.
Stylistyka grupy łączy w sobie takie gatunki jak reggae, ragga, hip-hop i funk.
NEFRE to przede wszystkim przebojowy zespół koncertowy, który porywa na licznych koncertach i festynach nawet tych najbardziej opornych na żywe dźwięki udowadniając to już na samym początku swojej działalności wygrywając międzynarodowy festiwal Balkan Youth Festival 2006
w miejscowości Sandanski na południu Bułgarii a także rok później podczas eliminacji do opolskich „Debiutów” organizowanych przez Telewizje Polska S.A. zwyciężając spośród 72 wykonawców zgłoszonych do I Etapu w katowickim oddziale TVP S.A.

Grupa wydała do tej pory album „Słuchaj” (My Music 2007) zaistniała również na licznych składankach wytwórni My Music oraz Radia ESKA, składance „4fun.tv hits” telewizji muzycznej 4Fun TV & Universal Music, na płycie Superjedynki 2008 (TVP1, SONY BMG) oraz składance z muzyką reggae dołączonej do największego magazynu muzycznego traktującego o muzyce reggae w Polsce Free Colours.

NEFRE gościła w wielu programach telewizyjnych m.in. „Kuba Wojewódzki” (TVN);
„Czat z Gwiazdą” (4Fun TV); „Kawa czy Herbata” (TVP1); „Pytanie na śniadanie” (TVP2); Tropiciele (TVP3) a jej animowany teledysk do utworu „Kto wie…” był jednym z najczęściej emitowanych klipów w ogólnopolskiej telewizji muzycznej 4FunTV.
Zespół ma na swoim koncie 4 teledyski obecne w ogólnopolskich mediach muzycznych.

Pierwsza płyta zespołu „Słuchaj” została nominowana do nagrody Superjedynki 2008
przez TVP1, Interia.pl oraz Super TV w kategorii „Fonograficzny Debiut Roku”.
Została także dostrzeżona przez czytelników magazynu muzycznego Free Colours plasując się w ścisłej czołówce rankingu a sam zespół został okrzyknięty nadzieją polskiego reggae.

W sierpniu 2008 r. TVP zarejestrowała zdjęcia do piosenki „Częstochowa” – singla promującego drugą płytę NEFRE „Patrz”. Premiera na antenie TVP miała miejsce
we wrześniu 2008 r.

We wrześniu 2008 r. grupa NEFRE wystąpiła u boku gwiazd polskiej muzyki w katowickim Spodku podczas wielkiego koncertu charytatywnego „Budujemy nadzieję”. Występ
spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem zgromadzonej ośmiotysięcznej publiczności.

Grupa NEFRE regularnie od 2007 roku spotyka się z zaufaniem agencji LIVE Sp. z o.o. organizującej jeden z największych eventów w Polsce dla Grupy Żywiec S.A.
uczestnicząc w akcjach „Żywiec na śniegu” oraz „Przystań. Żywiec”.

Obecnie zespół promuję płytę „Słuchaj” w ramach trasy koncertowej, równolegle kompletuje materiał na swój drugi album, którego premiera przewidziana jest w grudniu 2008 r.

Wednesday, June 17, 2009

New Order


Brytyjski zespół muzyczny założony w Manchesterze w 1980 roku przez członków Joy Division tuż po samobójczej śmierci wokalisty Iana Curtisa. Początkowo wykonywał muzykę zbliżoną do dokonań zespołu Curtisa, później wypracował oryginalne brzmienie będące połączeniem elementów muzyki gitarowej i elektronicznej zbliżając się do kręgu prekursorów .

Nazwa

Samobójcza śmierć lidera Joy Division Iana Curtisa 18 maja 1980 roku oznaczała rozpad tej niezwykle ważnej w historii a formacji. Stało się jasne, że kontynuowanie działalności pod szyldem Joy Division byłoby decyzją nietrafioną, ze względu na fundamentalny wpływ I. Curtisa na twórczość grupy. Kiedy w 1980 roku pozostali członkowie zespołu – Bernard Sumner, Peter Hook i Stephen Morris postanowili kontynuować działalność, natknęli się w gazecie na notkę o kambodżańskiej grupie partyzanckiej, która nosiła nazwę Ludowy Nowy Porządek Kambodży (The People’s New Order of Kampuchea). Członkowie zespołu uznali, że przybranie szyldu New Order (z ang. nowy porządek, nowy ład) będzie miało znaczenie symboliczne. Niestety wiele osób niesłusznie wiązało tę nazwę z rzekomą fascynacją członków zespołu nazizmem, tym bardziej że nazwę zespołu zaczerpnęli od komunistów.

Początki

Początki działalności były bardzo trudne, gdyż muzycy musieli szukać inspiracji, by kontynuować karierę, wypracowując zupełnie nowy, własny styl i nie być oskarżanym o kopiowanie dokonań Joy Division. Obowiązki wokalisty wziął na siebie gitarzysta Bernard Sumner, a czwartym członkiem grupy stała się partnerka życiowa perkusisty Stephena Morrisa – Gillian Gilbert, która wspomagała kolegów grając na gitarze oraz instrumentach klawiszowych.

Zespół rozpoczął działalność wydaniem singla Ceremony. Była to kompozycja przygotowana jeszcze przez Joy Division (jej wykonanie znalazło się nawet na koncertowej płycie Still), więc prezentowała elementy charakterystyczne dla twórczości tej grupy podobnie zresztą jak wydany w 1981 roku debiutancki album New Order – Movement. I rzeczywiście krytycy muzyczni bardzo chłodno przyjęli ten debiut. Uznali bowiem, że Sumner i koledzy odcinają kupony od dawnej sławy. Jakże zatem wielkie musiało być ich zdziwienie, kiedy usłyszeli nowe singlowe propozycje zespołu wydane w roku 1982, inspirowane w znacznej mierze podziemną sceną klubową Nowego Jorku . Wydane w ten sposób utwory takie jak Temptation, czy Everything’s Gone Green ukazywały radykalny zwrot w stronę brzmień zarezerwowanych do tej pory przez zespoły pokroju Kraftwerk, ale oprócz nowatorskiego wykonania zawierały one również dużą dawkę przebojowości i posiadały fenomenalny potencjał dyskotekowy, nie zatracając jednocześnie cech charakterystycznych dla muzyki Joy Division – przede wszystkim stylu gry basisty Petera Hooka. W ten sposób zaczęła się trwająca przez długie lata popularność zespołu wśród bywalców klubów.

Lata 80.

Rok 1983 stał się dla New Order rokiem potwierdzenia swych artystycznych osiągnięć z lat poprzednich – najpierw pojawił się na rynku najlepiej sprzedający się w historii 12 – calowy singel zawierający dziś już klasyczny dyskotekowy hit Blue Monday (ponad 3 miliony sprzedanych egzemplarzy), a później pierwszy longplay ukazujący nowe oblicze zespołu – Power, Corruption & Lies. Dzięki wielkiej klasie i popularności tego krążka New Order zdobyło to, czego nie udało się Joy Division – olbrzymią popularność w Stanach Zjednoczonych i podpisało kontrakt płytowy z wytwórnią Qwest, która miała prowadzić dystrybucję płyt za Oceanem (w Europie longplaye grupy wydawało Factory Records).

Na kolejne sukcesy przyszło czekać do 1985 roku, kiedy światło dzienne ujrzała płyta Low-Life będąca w znacznej mierze rozwinięciem pomysłów zawartych na Power, Corruption & Lies. Low-Life oraz jej następca – Brotherhood (1986) ukazują dojrzałe oblicze grupy, która zaczyna opuszczać alternatywne imprezy taneczne i wywiera coraz większy wpływ na muzykę popularną. Z pewnością przysłużyło się tej tendencji wydanie w 1987 roku płyty Substance, która zawierała single grupy oraz ich remiksy. Właśnie dzięki tej składance New Order zdobyło olbrzymią popularność na całym świecie, stając się prekursorem nowoczesnych tendencji elektroniczno – tanecznych w muzyce rockowej. Wiele zespołów z kręgu u przyznawało się do olbrzymich inspiracji New Order, a Hook stał się jej aktywnym promotorem, produkując między innymi debiutancki album czołowego zespołu sceny manchesterskiej z tamtych lat – The Stone Roses. Obfitującą w sukcesy dekadę zespół zakończył wydaniem niezwykle udanej płyty Technique, nagranej na Ibizie, ukazującej ogromne zainteresowanie zespołu nowymi brzmieniami. Za szczyt popularności zespołu można uznać propozycję nagrania hymnu angielskiej reprezentacji piłkarskiej na Mistrzostwa Świata w 1990 roku. Wydany pod nazwą EnglandNewOrder singel World in Motion stał się olbrzymim hitem.

Lata 90. i później

Po wielkim sukcesie komercyjnym i artystycznym Technique New Order zwolniło tempo, członkowie zespołu zajęli się pobocznymi projektami – Sumner wraz ze znanym z The Smiths Johnnym Marrem utworzył zespół Electronic, Hook występował w Revenge oraz Monaco, a Stephen Morris i Gillian Gilbert w The Other Two. Dlatego też następny album – Republic ukazał się w dopiero 1993 roku. Długo wyczekiwana płyta szybko dotarła do czołówki list sprzedaży, jednak w dobie panowania ’u nie była w stanie porwać za sobą nowych fanów. Starzy z kolei uznali, że w obliczu świetnego Technique Republic wypada blado. Nikt jednak nie mógł przypuszczać, że jest to ostatni album wydany przez New Order w latach 90.

Mimo zaprzestania działalności wydawniczej zespół od czasu do czasu wyruszał w trasy koncertowe, jednakże aż do 2000 roku członkowie zespołu nie spotkali się w studiu nagraniowym. Po latach rozłąki i udzielania się w solowych projektach grupa wydała w 2001 roku po długiej, ośmioletniej przerwie nowy album Get Ready. Świetnie przyjęty zarówno przez krytykę, jak i fanów przedstawiał oblicze zespołu zupełnie inne niż na przełomie lat 80. i 90. Przede wszystkim pierwszy raz od niemal dwudziestu lat album był w dużej mierze gitarowy. W wywiadach Sumner tłumaczył, że po długiej rozłące członkowie zespołu zapragnęli przebywać ze sobą w studiu podczas wspólnych prób i tworzenia nowego materiału, co stało się przyczyną powrotu do źródeł. Promujący Get Ready singel Crystal okazał się dużym przebojem i z miejsca stał się klasycznym hitem zespołu.

Po nagraniu Get Ready zespół wyruszył w trasę koncertową, jednak już nie uczestniczyła w niej Gillian Gilbert, która musiała odejść z zespołu ze względu na poważną chorobę córki. Na jej zastępcę wybrano Phila Cunninghama. Właśnie Cunningham zagrał na trasie koncertowej promującej album, a w 2004 roku został oficjalnie członkiem zespołu. Rok 2004 był ważny także ze względu na nagrywanie kolejnej płyty długogrającej. Waiting for the Sirens’ Call, bo tak została ona zatytułowana, ukazała się w kwietniu 2005. Sesja nagraniowa była jednak bardzo płodna i muzycy mają w zanadrzu materiał, z którego miał powstać kolejny longplay anonsowany pierwotnie na połowę 2006 roku.

Na jesieni 2005 roku grupa wydała jeszcze jedną składankę typu „największe przeboje” - Singles. Dwupłytowe wydawnictwo uzupełniało kolekcję Substance i zawierało wszystkie single wydane od debiutu aż do Waiting for the Siren’s Call. W odróżnieniu jednak od Substance, które zawierało wersje 12-calowe i ich remiksy, na Singles zgromadzono wersje 7-calowe, z których wiele (jak Ceremony, Temptation czy Confusion) nigdy nie było wydanych na CD.

Odejście Petera Hooka

W 2006, zespół odbywał krótką trasę koncertową po Ameryce Łacińskiej oraz w Wielkiej Brytanii. Po jednym z nich w Buenos Aires w listopadzie 2006, Peter Hook zasugerował, że zespół natychmiast powinien zaprzestać koncertów. Plotki o tym, że zespół rozpadł się rozpowszechniły się bardzo szybko, ale w styczniu 2007 Stephen Morris zaprzeczył im, twierdząc: „Po raz pierwszy o tym słyszę”. Morris dodał, że właśnie teraz zespół rozpoczął pracę nad nowym albumem zatytułowanym Control, będącym soundtrackiem do ówcześnie powstającego filmu biograficznego o Ianie Curtisie.

Pomimo to, na początku maja 2007, basista Peter Hook w wywiadzie dla brytyjskiej radiostacji XFM — powiedział znamienne słowa: „Czy przygoda z New Order jest zakończona?” odpowiedział, „Tak, ja oraz Bernard Sumner nie będziemy już razem pracować.” Przeprowadzający wywiad pomimo to naciskał, twierdząc, że zespół miał już kilka przerw w działalności. Hook jednakże dodał, że „Bernard miał już przerwę dla zespołu Electronic, ale wtedy było inaczej”. W wyniku dalszych nacisków Hook jeszcze raz potwierdził rozpad zespołu.

Po tym wywiadzie w dalszym ciągu reszta zespołu zaprzeczała tym nowościom, czego przykładem był komunikat na New Order Online, stronie internetowej mającej ścisły związek z managementem zespołu, pojawiła się informacja, że: „według źródeł zbliżonych do zespołu” plotki o rozpadzie są fałszywe. New Order wciąż ma się dobrze pomimo tego co mówi Peter Hook […] Peter Hook może opuścić zespół ale to nie oznacza końca New Order.” W tym samym czasie Hook kpił z „źródeł zbliżonych do zespołu” w swoim blogu, pisząc: „Kto właściwie może być bliżej zespołu niż ja! Uwielbiam te niepodpisane źródła, ale czy powinniśmy ich nazywać tchórzami?” Hook w innych wywiadach potwierdzał nadal, że zespół już nie istnieje.

Pomimo to, 20 lipca 2007, Morris oraz Sumner wydali oświadczenie stwierdzające, że New Order może nadal działać bez Petera Hooka oraz że po 30 latach wspólnego grania jesteśmy bardzo rozczarowani postawą Hooky’ego i tym, że zdecydował się nas opuścić a także tym, że ogłosił jednostronnie o rozpadzie zespołu New Order. Peter Hook nigdy nie rozmawiał na ten temat z resztą zespołu ale zakładamy, że on nie chce już być w dalszym ciągu częścią New Order.”

Według New Musical Express 31 Lipca 2007 Peter Hook umieścił na swoim blogu informację o tym, że podjął wszelkie możliwe środki prawne aby zapobiec dalszej działalności Morrisa i Sumnera jako New Order, pisząc „Ta grupa [New Order] rozpadła się! Już nie będzie nigdy więcej New Order dopóki żyje! Być może macie 2/3, ale to nie daje wam prawa do niczego związanego z „New Order”, ponieważ ja wciąż mam 1/3! Pomimo to jestem otwarty na wszelkie negocjacje.”

Skład zespołu:

* Phil Cunningham – gitara, instrumenty klawiszowe (od 2004)
* Stephen Morris – perkusja, instrumenty klawiszowe (od 1980)
* Bernard Sumner – śpiew, gitara, instrumenty klawiszowe (od 1980)
* Gillian Gilbert – gitara, instrumenty klawiszowe (1980-2001)
* Peter Hook – gitara basowa (1980 - 2007)

Albumy:

* Movement (1981)
* Power, Corruption & Lies (1983)
* Low-Life (1985)
* Brotherhood (1986)
* Substance (1987, kompilacja singli - wersji 12” z lat 1980-87)
* Technique (1989)
* Republic (1993)
* Get Ready (2001)
* Waiting for the Sirens’ Call (2005)
* Singles (2005, kompilacja singli - wersji 7” z lat 1981-2005)

Joy Division


Joy Division – brytyjski zespół rockowy założony w 1976 w Salford, Greater Manchester. Wykształcił się z punkowej grupy Warsaw, grał posępną, refleksyjną muzykę. Ostatecznie jego styl muzyczny zaklasyfikowano do a i nowej fali. W 1980 roku, po śmierci wokalisty Iana Curtisa grupa rozwiązała się. Pozostali członkowie utworzyli wówczas formację New Order.

W 1977 r., w okresie największego nasilenia działalności ruchu punk, dwóch kolegów ze szkolnej ławy – Bernard Albrecht (później zmienił nazwisko na Sumner) oraz Peter Hook - udało się na koncert Sex Pistols, który odbywał się w ich rodzinnym mieście – Manchesterze. Jak się później okazało – koncert ten zmienił oblicze muzyki lat 80., bowiem Sumner i Hook spotkali na tym występie urzędnika i początkującego poetę – Iana Curtisa. Postanowili założyć własny zespół, w którym mogliby tworzyć muzykę utrzymaną w punkowej stylistyce. Mimo iż żaden z nich nie potrafił grać na jakimkolwiek instrumencie muzycznym, a ich czas zajmowała praca w fabrykach, mieli dość zapału, by ten plan wcielić w życie.

Ostatecznie nowo powstały zespół został nazwany Warsaw – na cześć piosenki Davida Bowie Warszawa z płyty Low (1977). Na pierwszych próbach i koncertach grupa występowała w składzie: Ian Curtis (śpiew), Bernard Albrecht (gitara), Peter Hook (gitara basowa) i Steve Brotherdale (perkusja). Szybko jednak zadecydowano o odsunięciu Brotherdale’a, a na jego miejsce znaleziono Stephena Morrisa i kontynuowano próby. W pewnym momencie stało się jasne, że Warsaw nie będzie zwykłym punkowym zespołem – zadecydowały o tym niesamowite brzmienie gitary basowej oraz sterylna perkusja. Zespół stał się wkrótce słynny w okolicy z powodu dziwnych zachowań muzyków podczas koncertów – chory na epilepsję Ian Curtis często w szokujący sposób zabawiał publiczność, a i czasami zdarzały się mu ataki choroby podczas występów, podobnie niekonwencjonalnie zachowywał się porywczy Peter Hook - podczas jednego z koncertów wołał do publiczności „Czy zapomnieliście o Rudolfie Hessie?” W tym okresie grupa zmuszona była jednak zmienić nazwę – okazało się, że w Londynie istnieje zespół o podobnej nazwie: Warsaw Pakt. Zainteresowany historią wokalista wybrał nową nazwę – Joy Division. Było to nawiązanie do opisanej w książce Yehiel De-Nur pt. Dom Lalek wyselekcjonowanej grupy więźniarek obozu koncentracyjnego z czasów II wojny światowej, zmuszanych do świadczenia usług seksualnych. Wszystko to spowodowało, że Joy Division niesłusznie oskarżano o nazizm, a zespół, który z założenia unikał wywiadów i zdjęć, nie mógł się przed tymi zarzutami nawet bronić.

Sława lokalnego zespołu wystarczyła, by wkrótce zarejestrować w 1978 roku An Ideal For Living, EP-kę, która ukazuje styl wczesnego Joy Division. Niedługo potem doszło do poważnych zmian w stylu gry – Curtis chciał czegoś więcej niż prymitywnego i agresywnego punku, stąd wysunięcie na pierwszy plan gitary basowej Hooka i perkusji Morrisa i obarczenie Albrechta dodatkową rolą klawiszowca – jak się później okazało, instrumenty klawiszowe zaczęły odgrywać w muzyce zespołu coraz większą rolę. Mimo że wytwórnie płytowe ignorowały zespół, Joy Division szczęśliwie spotkał na swojej drodze Martina Hanneta, który jako producent nadał twórczości zespołu mroczny, depresyjny styl, który podkreślał równocześnie niesamowitą manierę wokalną i przejmujące teksty wokalisty. Już pierwszy singel - Transmission spodobał się krytykom New Musical Expressu, którzy w podsumowaniu rocznym umieścili go wśród najlepszych singli 1979 roku. Była to zupełna nowość w świecie rocka, stąd zainteresowanie ze strony słynnego DJ-a BBC, Johna Peela. Joy Division nagrało na potrzeby audycji Peela 8 utworów, które w latach 90. ukazały się w wersji kompaktowej. Wizyta u słynnego radiowca (który jednak nigdy nie był na ich koncercie) ułatwiła grupie podpisanie płytowego kontraktu z firmą Factory, co zaowocowało wydaną w czerwcu 1979 roku debiutancką płytą Unknown Pleasures. Na albumie zebrano skomponowane dotychczas utwory grupy z okresu, gdy porzucono już koncepcję Joy Division jako zespołu czysto punkowego. Dzięki temu wydawnictwu grupa mogła ruszyć na dużą trasę koncertową po Europie. Niestety, nagle stan zdrowia Iana Curtisa zdecydowanie się pogorszył – ataki epilepsji zaczęły paraliżować koncertową działalność grupy. Nie przeszkodziło to w zakontraktowaniu amerykańskiej części trasy koncertowej i przystąpieniu do prac nad nową płytą. W międzyczasie na singlu wydano również jeden z najsłynniejszych utworów w dziejach zespołu – Love Will Tear Us Apart. Zajął on 13. miejsce na liście singli w Anglii i był jedynym jej przebojem. Wrócił na listę w reedycji pod koniec lat 80-tych.

Kilka lat niezwykle aktywnej działalności nagraniowo–koncertowej oraz przyjmowane leki na padaczkę - wszystko to doszczętnie zrujnowało zdrowie psychiczne i fizyczne wokalisty. Choć publiczność i krytycy wysoko oceniali jego działalność artystyczną, to sytuacja rodzinna i stan psychiki wokalisty wciąż się pogarszały. Zostało to przez niego wyrażone w tekstach zawartych na ostatniej płycie studyjnej zespołu – Closer. Jest ona dziś uważana za największe dokonanie Joy Division, charakteryzuje się zimnym brzmieniem (co jest zasługą zwiększenia roli syntezatorów), depresyjnym klimatem i ukazuje ostateczne zerwanie zespołu z punkową estetyką. Album osiągnął 6. miejsce na brytyjskiej liście płyt długogrających. Zespół nagrał też singla Atmosphere w stylu electro/new romantic. Po zamknięciu sesji nagraniowej do Closer zespół zaczął przygotowywać się do zapowiadanej na drugą połowę maja 1980 roku trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych. W tym celu grupa wystąpiła 2 maja na Uniwersytecie w Birmingham – wkrótce okazało się, że był to ostatni koncert w dziejach Joy Division. Rok później zapis tego występu wydano obok nagrań studyjnych na płycie Still, która dotarła do 5. miejsca brytyjskiej listy przebojów.

Nocą 18 maja 1980 roku, po obejrzeniu filmu Wernera Herzoga pt. Stroszek, Ian Curtis popełnił samobójstwo we własnym domu, wieszając się na sznurze od suszarki. Zespół nie mógł kontynuować działalności pod nazwą Joy Division, toteż rozwiązał się po wydaniu w czerwcu 1980 roku nagranej wcześniej płyty Closer. Ostatnią piosenką Joy Division był zarejestrowany po śmierci Curtisa pełen smutku In A Lonely Place. Trafiła ona na stronę B znanego ze Still singla Ceremony, który Joy Division grał na koncertach jeszcze z Ianem Curtisem. W obu piosenkach rolę wokalisty przejął gitarzysta Bernard Sumner. Nie był to jednak koniec wspólnej działalności Hooka, Morrisa i Sumnera. Mimo depresji i odwołania amerykańskiego tournée, w ciągu kilku miesięcy założyli oni nowy zespół. Aby zerwać ze smutną przeszłością Joy Division, rozważali nową nazwę, m.in. Black September - na cześć powstańczej organizacji walczącej o wolność Palestyny. Ostatecznie nazwali się jednak New Order i pod wpływem Kraftwerk na wiele lat skierowali się ku nowej muzyce electro, disco i pop. Do nagrań Joy Division powrócili dopiero po kilkunastu latach, kiedy jako New Order na koncertach wykonywali m.in. Transmission, Atmosphere, a nawet Love Will Tear Us Apart. Niepublikowane nigdy wcześniej na długogrających płytach utwory znalazły się na kompilacyjnych albumach Substance (1988) i Permanent (1995). W 2007 na ekranach kin pojawił się film Control, którego reżyserem jest znany fotograf, autor teledysków wielu legend rocka (m.in. Depeche Mode, U2 i oczywiście Joy Division) - Holender Anton Corbijn. Fabuła filmu skupia się na historii Iana Curtisa, zwłaszcza jego trudnych relacji z żoną Deborą i kochanką - Belgijką Annik Honoré.

Skład zespołu:

* Bernard Albrecht – gitara, instrumenty klawiszowe
* Ian Curtis - śpiew, gitara
* Peter Hook – gitara basowa
* Stephen Morris – perkusja

Albumy studyjne:

* Unknown Pleasures (czerwiec 1979)
* Closer (lipiec 1980)

Tuesday, June 16, 2009

The Glove


The Glove było zespołem powstałym ze współpracy pomiędzy Robertem Smithem (The Cure), a Stevenem Severinem (Siouxsie and the Banshees). Grupa wydała tylko jeden oficjalny album, „Blue Sunshine”, na którym wokalnie udzielała się Jeanette Landray. W 2007 roku ukazała się reedycja tego krążka, zawierająca bonusową płytę z wersjami demo piosenek, zaśpiewanymi przez Roberta Smitha.


Istnieje również projekt „The Glove”, grający techno.

Sunday, June 14, 2009

The Cure


The Cure - brytyjska grupa rockowa założona w 1976 roku w Crawley przez Roberta Smitha jako Easy Cure. Początkowo muzyka zespołu opierała się na założeniach punk rocka, lecz z biegiem czasu grupa wykształciła swój własny niepowtarzalny styl, który często kojarzony jest z gatunkami new wave, post punk i cold wave.
W 1976 roku, w dobie ogromnej popularności ruchu punk Robert Smith (śpiew, gitara) i jego szkolni koledzy – perkusista Lol Tolhurst oraz basista Michael Dempsey założyli zespół Easy Cure (wcześniej występowali razem w różnych zespołach m.in. Malice i The Obelisks). Rok później dołączył do nich uznawany za najlepszego w Crawley gitarzystę Porl Thompson. Grupa była o tyle ciekawa, że w oceanie agresywnie grających i mocno zideologizowanych zespołów punkowych, stawiała przede wszystkim na melodię, a w warstwie tekstowej odwoływała się do przeżyć członków zespołu, podejmując mocno introwertyczne zagadnienia. Zaczerpnięte z punk rocka oszczędne aranżacje wprawiały krytyków muzycznych w zdumienie, bowiem pod płaszczem minimalizmu kryła się muzyka inspirowana dokonaniami nie tylko wówczas popularnych zespołów, ale także muzyków z okresu psychodelii. Niech świadczy o tym fakt, że na pierwszej studyjnej płycie zespołu znalazł się cover utworu Jimiego Hendrixa Foxey Lady. Oprócz inspiracji od ruchu punk odróżniał The Cure także image i maniera wokalna lidera Roberta Smitha.

Czynniki odróżniające The Cure od reszty ruchu punk spowodowały, iż zespół dość szybko zaczął zdobywać popularność, a nawet zdołał zdobyć kontrakt płytowy z wytwórnią Ariola - Hansa. Szefostwo wytwórni widziało jednak w grupie Smitha potencjalną gwiazdę pop, co było nie do przyjęcia przez mającego własną wizję działalności lidera. Dość szybkie zerwanie kontraktu zbiegło się w czasie z odejściem Porla Thompsona. W 1978 roku zespół zmienia nazwę na The Cure i zdobywa coraz większą popularność w całej Wielkiej Brytanii. W tym czasie zespołem zaczyna się interesować pracownik wytwórni płytowej Polydor Chris Parry, któremu udaje się nakłonić Smitha do podpisania kontraktu z nowym labelem Polydor – Fiction Records. Dzięki temu kariera The Cure nabiera rozpędu – już w 1978 roku światło dzienne ujrzał singel Killing An Arab/10.15 Saturday Night, który wzbudził zarówno zaciekawienie jak i kontrowersje ze względu na tekst Killing An Arab. Utwór inspirowany twórczością Alberta Camusa rzekomo zawierał rasistowski tekst. Było to jednak w rzeczywistości odwołanie do głośnej powieści francuskiego egzystencjonalisty - Obcy. W późniejszych latach zespół często prowokował opinię publiczną wykonując na koncertach tę piosenkę jako Killing An Englishman.

Rok 1979 to dalsze sukcesy zespołu - zdobycie ogromnej popularności w Londynie, gdzie występował w słynnym klubie Marquee m.in. w towarzystwie Joy Division i Siouxie & The Banshees oraz pierwsza sesja nagraniowa. Wydany w tym roku debiutancki album – Three Imaginary Boys wbrew oczekiwaniom fanów nie zawierał kilku przebojów, które wówczas zadomowiły się na playlistach rozgłośni radiowych. Stąd brak w spisie utworów, na przykład Killing An Arab, czy też sztandarowego utworu grupy w tamtych czasach – Boys Don’t Cry. Pod koniec tego roku wytwórnia postanowiła wypromować zespół w Ameryce, co stało się przyczynkiem do wydania płyty zatytułowanej właśnie Boys Don’t Cry, zawierającej najlepsze kompozycje z Three Imaginary Boys oraz zawarte na singlach hity pokroju wyżej wymienionych. Sukces został niestety okupiony nieporozumieniami w łonie zespołu, efektem tego było odejście Michaela Dempseya.

Mroczne lata

Początkowe sukcesy nie spowodowały, że zespół osiadł na laurach. Smith starał się szukać nowych środków wyrazu artystycznego, aby następna płyta zdołała odróżnić się od odnoszących sukcesy poprzednich krążków. Już z nowym basistą Simonem Gallupem i klawiszowcem Mathieu Hartleyem rozpoczęli przygotowania do nagrania nowej płyty. Wydany w 1980 roku album Seventeen Seconds ukazywał muzyczny zwrot ku formom bardziej przestrzennym niż dotychczas. Duży wpływ na to miało zatrudnienie Hartleya. Zauważalna była także postępująca fascynacja Smitha ciemnymi zakamarkami duszy ludzkiej, stąd teksty na płycie były naznaczone znacznie bardziej depresyjnym piętnem niż dotychczas. Właśnie na tym tle doszło do nieporozumień z klawiszowcem. Hartley nie był przekonany do drogi obranej przez Smitha i w tym samym roku opuścił zespół. Od tej pory The Cure działało jako tercet, a Smith przejął dodatkowo obowiązki Hartleya. Niemniej Seventeen Seconds odniosła komercyjny sukces, a singel promujący tę płytę – A Forest zaliczany jest dziś do największych osiągnięć grupy.

Rok 1981 to intensywna praca nad materiałem na kolejny, trzeci studyjny album – Faith. Płyta ta rozwija wątki podjęte przez Smitha i kolegów na Seventeen Seconds. Równocześnie, na co wskazuje tytuł albumu (ang. wiara), w warstwie tekstowej odnosi się do zagadnień wiary i duchowości. Posępna atmosfera i liryki Smitha mówiły dużo o nowej drodze obranej przez zespół. The Cure stało się jednym z prekursorów zjawiska później nazwanego mianem zimnej fali. Równocześnie przebiegały prace zespołu nad ścieżką dźwiękową do filmu Carnage Visors. O ile dziś Faith to klasyczna pozycja w dyskografii The Cure, o tyle wspomniana instrumentalna ścieżka dźwiękowa jest ogromnym rarytasem.

Rok później The Cure zdobywa się na najbardziej wstrząsającą wypowiedź w historii zespołu. Album Pornography powstawał w atmosferze plotek o rzekomym samobójstwie Smitha. Rzeczywiście, lider zespołu przeżywał wówczas poważne problemy psychiczne, co znalazło odbicie w przygnębiających tekstach oraz apokaliptycznie brzmiącej muzyce. Problemy Smitha zaważyły również na stosunkach w zespole – coraz częściej dochodziło do waśni pomiędzy Smithem a Gallupem. W końcu, podczas trasy promującej album na koncercie w Strasburgu doszło do bójki pomiędzy zainteresowanymi. W jej rezultacie Gallup musiał opuścić grupę. Oznaczało to praktycznie rozpad zespołu. Basista założył wówczas grupę Fools Dance, Smith dał sobie na jakiś czas spokój z muzyką, a Tolhurst zaczął uczęszczać na lekcje gry na instrumentach klawiszowych.

Kryzys i renesans

Dopiero pod koniec 1982 roku w studiu nagrań spotkali się Smith i Tolhurst. Efektem ich współpracy była jednak muzyka zupełnie odmienna od wcześniejszych dokonań The Cure. Przede wszystkim znacząco wzrosła rola instrumentów klawiszowych, ulotnił się także przygnębiający klimat rodem z Faith czy Pornography. Nagrane w latach 1982 – 1983 utwory to głównie radosne piosenki z dużą dawką elektroniki, zupełnie pozbawione cech charakterystycznych dla muzyki zespołu, takich jak charakterystyczna gitara Smitha, czy głęboki bas Gallupa. Single z tego okresu działalności zdobyły dużą popularność i zostały wydane w 1984 roku na składance Japanese Whispers. Jednakże dalej nie można było mówić o powrocie The Cure, bowiem zespół istniał wówczas jedynie jako projekt studyjny. Smith udzielał się wtedy aktywnie jako gitarzysta w koncertowym składzie Siouxie & The Banshees, pomagał temu zespołowi nagrywać studyjne płyty i rozwijał działalność własnych pobocznych projektów muzycznych, z których najważniejszy to psychodeliczno-komiksowy eksperyment The Glove i płyta „Blue Sunshine” będąca wynikiem współpracy Roberta z basistą Siouxsie And The Bashees, Steven’em Severinem. Ukazują się też sporadyczne solowe dokonania Roberta (m.in. utwór „Ariel” Sygnowany jako The Cure, a praktycznie przedstawiający utwór solowy Smith’a.

Powrót The Cure do aktywnej działalności nie tylko studyjnej, ale i koncertowej to rok 1984. Wówczas zespół nagrał psychodeliczną płytę The Top, która była dziełem spółki Smith – Tolhurst. Pod względem formy muzyce zawartej na albumie było bliżej do Japanese Whispers niż do Pornography. Smith zagrał na tej płycie na wszystkich instrumentach z wyjątkiem perkusji. Do współpracy wspomniana dwójka zaprosiła wielu muzyków, którzy mieli pomagać w sesji nagraniowej. Między innymi za perkusją zasiadł Andy Anderson, a na saksofonie zagrał niegdysiejszy członek zespołu – Porl Thompson (zaprojektował on także okładkę albumu, aż do momentu swego odejścia z grupy w 1993 roku Thompson zajmował się graficzną stroną wydawnictw The Cure). Tuż po zamknięciu sesji do grupy dołączył basista Phil Thornalley. W ten sposób udało się skompletować skład, który mógł wyruszyć w trasę koncertową. W tym składzie, z Tolhurstem tylko i wyłącznie jako klawiszowcem, grupa wyruszyła w trasę, którą upamiętnił pierwszy koncertowy album zespołu – Concert: The Cure Live (1984). Widać było wyraźnie, że po ciężkich i przygnębiających czasach mrocznej trylogii Seventeen Seconds - Faith – Pornography zespół wraca do znacznie lżejszych korzeni, by na następnych płytach tworzyć nową jakość.

Już podczas trasy koncertowej nadeszły zmiany w składzie grupy. Andersona zastąpił Boris Williams, a po jej zakończeniu w 1985 roku do The Cure wrócił Simon Gallup. W takim też składzie doszło do nagrania jednej z ciekawszych płyt grupy ukazujących jej nowe oblicze – The Head On The Door. Wzbogacona o elementy muzyki świata, nieco psychodeliczna i mająca przebojowy potencjał płyta pokazała, że Smith to nie tylko zawodzący o bólu i cierpieniu muzyk, ale także inteligentny i wyśmienity kompozytor. Dwa lata później – w 1987 roku ukazuje się kolejne dzieło zespołu, które podąża tą ścieżką. Niezwykle eklektyczny dwupłytowy album Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me rozwija formułę, próbując łączyć popowe melodie z ambitniejszymi formami wyrazu artystycznego. Najwyraźniej wówczas destrukcyjne i depresyjne przeżycia należały już do zamierzchłej historii. Jak przyznają członkowie zespołu – sesja nagraniowa tego albumu należała do bardzo przyjemnych, a Smith przeżywał wówczas niezwykle płodny muzycznie okres.

Jednakże dopiero wydany w 1989 roku album Disintegration doprowadza do mistrzostwa formułę wynikającą z połączenia melancholii starych płyt zespołu z przebojowością i melodiami znanymi z nowych. Można uznać tę płytę za zamkniętą opowieść o utraconej miłości i rozpadzie świata duchowego wrażliwego człowieka. Smith początkowo nie chciał nagrywać Disintegration pod szyldem The Cure, gdyż uważał, że jest to płyta zbyt pesymistyczna w wymowie i za bardzo przypomina klimatem dokonania z lat 1980 – 1982. Jak się jednak okazało ostatecznie podzielił się planami nagrania albumu z kolegami, w rezultacie powstała płyta najlepiej oceniana przez krytyków i większość fanów. I tym razem nie obyło się bez perturbacji wewnątrzzespołowych – z grupy został wyrzucony Lol Tolhurst, który miewał coraz większe problemy alkoholowe i jego praca w The Cure była bezowocna już od 1987 roku. Właśnie wtedy zatrudniono drugiego klawiszowca – Rogera O’Donnella, który na Disintegration odegrał bardzo ważną rolę. Mimo dobrego potraktowania przez kolegów (Tolhurst został dopisany jako współautor wszystkich kompozycji na Disintegration, mimo iż jego wkład w powstanie płyty był minimalny) były klawiszowiec grupy wytoczył kolegom proces o prawo używania nazwy zespołu. Na szczęście tocząca się w pierwszej połowie lat 90. sprawa nie sparaliżowała działalności zespołu.

Wydanie Disintegration zostało opatrzone deklaracją Smitha, w której solennie przyrzekał, iż jest to ostatnie dzieło The Cure, a trasa promująca płytę – ostatnią szansą zobaczenia tego zespołu na żywo. Trasa ta zgromadziła ogromne rzesze fanów nie tylko ze względu na zapowiedzi lidera zespołu, po prostu Disintegration okazało się nie tylko artystycznym, ale i komercyjnym sukcesem. Podczas owej trasy dość mocno dał o sobie znać egocentryzm Smitha, co spowodowało odejście Rogera O’Donnella w 1990 roku. Jednakże ani wydanie świetnej płyty, ani zapowiedzi rychłej emerytury, ani tym bardziej problemy z O’Donnellem nie skłoniły Smitha do przyrzekanego wcześniej zawieszenia działalności grupy. Następcą buntownika został wieloletni techniczny The Cure – Perry Bamonte, który oprócz gry na instrumentach klawiszowych wspomagał Smitha i Thompsona grając na gitarze.

Współczesność

W lata 90. The Cure wkraczało jako gwiazda. Zespół dzięki temu nie musiał już pracować w studiu tak intensywnie, zakończył się również proces bezustannych eksperymentów i poszukiwań muzycznych. Zarówno styl, jak i pozycja The Cure zostały już określone. Mimo to zespół potrafił zaskoczyć publiczność albumem, który wedle wcześniejszych zapowiedzi lidera grupy nigdy nie miał powstać. Wydany w 1992 roku Wish zaskakiwał rockową zadziornością, a singel Friday, I’m In Love był kolejnym dowodem na to, że Smith i jego koledzy potrafią tworzyć przebojowe, ale równocześnie inteligentne piosenki. Dziś singel ten, wraz z pochodzącym z Disintegration Lullaby to najprawdopodobniej najlepiej rozpoznawane utwory zespołu. Kolejna trasa przyniosła ponowne zmiany personalne. Tym razem jednak wszystko odbyło się za obopólną zgodą i w przyjacielskiej atmosferze. W 1993 roku, po dziewięciu latach bezustannej gry w zespole zrezygnował ostatni obok Smitha członek najstarszego wcielenia The Cure – Porl Thompson. Gitarzysta poświęcił się solowej karierze muzycznej oraz malarstwu.

W okresie pomiędzy wydaniem Disintegration a sesją do następcy Wish dyskografia zespołu znacząco wzbogaciła się o kilka wydawnictw koncertowych, które dokumentowały okres intensywnego życia koncertowego. W ten właśnie sposób na rynku znalazły się wydawnictwa pokroju Entreat, Show czy Paris. Albumy te przedstawiały The Cure jako zespół znacznie bardziej dojrzały niż na Concert: The Cure Live. Jak więc łatwo zauważyć – pierwsza połowa lat 90. to przede wszystkim intensywna działalność koncertowa prowadzona przy równoczesnym zaniedbaniu działalności studyjnej. Nic więc dziwnego, że coraz liczniejsi fani The Cure z niecierpliwością oczekiwali aż Smith i jego kompania przygotują nowy premierowy materiał.

Połowa lat 90. to wspomniany już proces pomiędzy członkami The Cure a Lolem Tolhurstem. Był to także czas przygotowań do nagrania nowego, długo wyczekiwanego albumu – Wild Mood Swings, w międzyczasie doszło do kolejnych przetasowań personalnych – do szeregów zespołu powrócił Roger O’Donnell, Bamonte skoncentrował się na grze na gitarze, a Boris Williams postanowił zakończyć okres swej gry w The Cure. Nowym perkusistą został znaleziony poprzez ogłoszenie w gazecie Jason Cooper. Wydany w 1996 roku album nie okazał się być godnym następcą Disintegration, a nawet Wish. Dla polskich fanów ma jednak sporą wartość ze względu na trasę koncertową go promującą. Wówczas właśnie The Cure odwiedziło Polskę, dając w listopadzie 1996 roku koncert w katowickim Spodku.

Nienajlepsze przyjęcie mocno średniego Wild Mood Swings utwierdziło The Cure w przekonaniu, że najlepszym wyjściem z zaistniałej sytuacji będzie nagranie albumu będącego nawiązaniem do klimatu Disintegration. I rzeczywiście – prace nad nowym albumem odbywały się w refleksyjnej atmosferze. Głównie dzięki podejściu Smitha, którego teksty na nową płytę traktowały o przemijaniu i pogodzeniu się z losem. Także muzyka zespołu oddawała klimat twórczości literackiej lidera The Cure, ale nie była równocześnie bezmyślnym kopiowaniem własnych osiągnięć z czasów równie ciężkich płyt pokroju Pornography, czy Disintegration. W toku prac Smith znów zaczął przebąkiwać o ewentualnym zakończeniu działalności pod szyldem The Cure, co w czasie trwania trasy promującej wydaną w roku 2000 płytę Bloodflowers zostało przyjęte jako zapowiedź rychłego rozwiązania zespołu. Właśnie wówczas grupa odwiedziła nasz kraj po raz kolejny – 14 kwietnia 2000 roku dała koncert w łódzkiej Hali Sportowej.

Od momentu zakończenia owej trasy koncertowej zespół pozostawał w uśpieniu. Pozytywnie nie nastrajały wypowiedzi Roberta Smitha, który dawał do zrozumienia, że jego zapowiedzi z czasu trwania sesji do Bloodflowers znalazły odbicie w rzeczywistości, tym bardziej, że ów album został bardzo ciepło przyjęty przez fanów i krytykę, a Smith wtórował twierdząc, iż właśnie tak jego zdaniem powinna brzmieć ostatnia płyta The Cure. Bez względu na insynuacje dotyczące stojącej pod znakiem zapytania przyszłości grupy, jej dyskografia zaczęła się na przełomie wieków gwałtownie wzbogacać o wydawnictwa kompilacyjne, takie jak Greatest Hits (2002), czy unikalny zbiór stron B singli oraz rzadkich nagrań Join The Dots: B-Sides & Rarities, 1978-2001 (2004). W 2003 roku wydano także Trilogy - zapis DVD niezwykle interesującego kilkugodzinnego koncertu, jaki zespół dał w Berlinie. The Cure zagrało wówczas cały materiał z trzech płyt określanych przez Smitha jako nową trylogię: Pornography, Disintegration i Bloodflowers. Mimo to, aż do początków 2004 roku nic nie zapowiadało powrotu The Cure do czynnej działalności koncertowo – nagraniowej. Smith do tego momentu udzielał się promując młode zespoły (między innymi Blink 182) lub przebywał w domowym zaciszu.

Dopiero rok 2004 zweryfikował zapowiedzi lidera The Cure. Najpierw okazało się, że zespół, po zakończeniu kontraktu z Fiction, podpisał nowy – z wytwórnią znanego metalowego producenta Rossa Robinsona, a później, że grupa kończy nagrywać materiał na nowy krążek zatytułowany po prostu The Cure. Album ten ukazał się w połowie 2004 roku i podzielił zarówno krytykę, jak i fanów. Jedni uważają ostatnie dzieło The Cure za zmarnowaną szansę kontynuowania wątków z udanego Bloodflowers, inni – za powiew świeżości związany z postawieniem przez zespół na mocniejsze zaakcentowanie wpływów muzyki gitarowej na własną twórczość.

Zespół promując The Cure planował początkowo zagrać w Polsce jesienią 2004, jednakże planowana druga część trasy koncertowej (w tym występ w Polsce) została odwołana, co tłumaczono zmęczeniem muzyków, i przełożona na pierwszą połowę 2005 roku. Okres ten zamiast spodziewanych koncertów przyniósł jednak kolejne zmiany składu - z grupy zostali usunięci, z niewiadomych do końca przyczyn, O’Donnell i Bamonte. Smith zadekalarował, że od tej pory The Cure jest zespołem gitarowym i obejdzie się bez klawiszowców. Równocześnie po raz drugi do grupy powrócił Porl Thompson. Właśnie w zreformowanym składzie Smith - Gallup - Thompson - Cooper zespół wystąpił na paryskim koncercie Live 8 2 lipca 2005 roku.

Twórczość

Zespół przechodził wielokrotne zmiany składu personalnego, zaś jedynym jego członkiem, który jest w nim nieprzerwanie do dziś jest Robert Smith, niekwestionowany lider, wyłączny wokalista, gitarzysta, autor wszystkich tekstów i kompozytor większości muzyki. Charakterystyczny roztarty makijaż i burza natapirowanych czarnych włosów lidera The Cure to elementy wizerunku zespołu rozpoznawalne wśród fanów muzyki na całym świecie.

Twórczość zespołu ewoluowała na przestrzeni lat. Zawierała w sobie elementy prekursorskie na scenie rockowej (new wave, cold wave, w znikomym stopniu gotyk), równie często łagodzone przez wpływy estetyki popowej. Zawsze jednak opatrzona była łatwo rozpoznawalnym brzmieniem, który nadaje tej muzyce oryginalności. Po naiwnym, postpunkowym debiucie przyszedł czas na surową muzykę przepełnioną mrokiem i rozgoryczeniem. Kolejne płyty wyróżniały się bogactwem brzmień i nastrojów łączącym w sobie zarówno melancholijne ballady, monumentalne epiki, ciekawe stylizacje, jak i bezpretensjonalne piosenki o różnych odcieniach miłości. Wszystko opatrzone pełnymi rozterek i wątpliwości oraz zmiennymi nastrojowo tekstami Roberta Smitha, w których nierzadko odnaleźć można inspirację literacką.

Zespół The Cure stał się zespołem kultowym o wyraźnych znamionach odrębności od reszty sceny rockowej. Obecnie coraz więcej młodych wykonawców inspiruje się twórczością The Cure, a krytycy często określają grupę jako prekursorów muzyki alternatywnej.

Najbardziej charakterystyczne i najszerzej znane albumy The Cure to: zimnofalowy, minimalistyczny „17 Seconds” (1980), quasi-gotycki, mroczny „Faith” (1981), apokaliptyczny, wstrząsający „Pornography” (1982), eklektyczny „Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me” (1987), poruszająco introwertyczny „Disintegration” (1989), rockowy „Wish” (1992) i refleksyjny „Bloodflowers” (2000). Przedostatnie studyjne dzieło grupy to wydana w 2004 roku kontrowersyjna, gitarowa płyta zatytułowana „The Cure”, która powstała we współpracy ze znanym amerykańskim producentem Rossem Robinsonem. Grupa w ciągu ostatnich 25 lat prowadziła bardzo intensywną działalność koncertową dając w tym czasie już ponad tysiąc dwieście występów na żywo. Dwa z nich miały miejsce w Polsce: 15.11.1996 w katowickim Spodku i 14.04.2000 w Hali Sportowej w Łodzi.

The Cure, mimo mrocznych skojarzeń wywoływanych u publiczności, a ugruntowanych we wczesnej fazie działalności, wsławili się też sporym zbiorem charakterystycznych pogodnych, a nawet zwariowanych singli, którym często towarzyszyły niecodzienne teledyski. Do najlepszych przykładów należą tu „The Lovecats”, „Inbetween Days”, „Close To Me”, „Just Like Heaven”, „Lullaby” czy „Friday I’m In Love”.

Zespół The Cure należy do najbardziej charakterystycznych, trudnych do zaszufladkowania, a przy tym długotrwałych zjawisk na scenie rockowej. Ich oparta na fundamencie uczuć twórczość zjednała sobie rzesze wrażliwych zwolenników na całym świecie, o czym świadczy 30-milionowy nakład sprzedanych płyt. Choć ich znaczenie w świecie muzyki było największe w latach 80-tych, to w późniejszym okresie The Cure nie zatrzymali się w rozwoju i późniejsze albumy w mniejszym lub większym stopniu wzbogacały ich twórczość o kolejne, czasem zaskakujące, elementy.

Obecnie The Cure pracują nad nowym albumem, który ma być ,,mrocznym” dopełnieniem 4:13 Dream.

Skład

* Jason Cooper - perkusja (od 1996)
* Simon Gallup - gitara basowa (1979-1982 i od 1985)
* Robert Smith - śpiew, gitara, instrumenty klawiszowe (od 1976)
* Porl Thompson - gitara, instrumenty klawiszowe (1977-1978, 1984-1993 i od 2005)

Byli członkowie grupy

* Andy Anderson - perkusja (1983-1984)
* Perry Bamonte - instrumenty klawiszowe, gitara (1990-2005)
* Michael Dempsey gitara basowa (1976-1979)
* Matthieu Hartley - instrumenty klawiszowe (1979-1980)
* Roger O’Donnell - instrumenty klawiszowe (1987-1990 i 1995-2005)
* Phil Thornalley - gitara basowa (1984-1985)
* Lol Tolhurst - perkusja, instrumenty klawiszowe (1976-1989)
* Boris Williams - perkusja (1984-1994)

Dyskografia

* Three Imaginary Boys (1979)
* Boys Don’t Cry (1980)
* Seventeen Seconds (1980)
* Faith (1981)
* Pornography (1982)
* Japanese Whispers (1983)
* The Top (1984)
* The Head on the Door (1985)
* Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)
* Disintegration (1989)
* Wish (1992)
* Wild Mood Swings (1996)
* Bloodflowers (2000)
* The Cure (2004)
*4.13 Dream (2008)

Inne wydawnictwa

* 1981 - Carnage Visors (ścieżka do filmu „Carnage Visors” Rica Gallupa, brata Simona Gallupa; ścieżka ukazała się na stronie B kasetowej wersji albumu „Faith”)
* 1984 - Concert (koncerty zarejestrowane w 1984 roku w Anglii)
* 1986 - Standing On A Beach (składanka singli z lat 1979-1985)
* 1990 - Mixed Up (remiksy wybranych nagrań singlowych + 1 nowy utwór)
* 1990 (1991) - Entreat (koncert zarejestrowany w 1989 roku w Londynie, początkowo wydany jako płyta bonusowa, potem jako standardowe wydawnictwo, z którego cały zysk przeznaczono na cele charytatywne)
* 1993 - Show (koncert zarejestrowany w 1992 r. w Auburn Hills k. Detroit)
* 1993 - Paris (koncert zarejestrowany w 1992 r. w Paryżu)
* 1997 - Galore (single z lat 1987-1996 + 1 nowy utwór)
* 2001 - Greatest Hits (składanka największych przebojów The Cure + 2 nowe utwory)
* 2004 - Join The Dots (4-płytowy box zawierający strony „B” singli zespołu i rzadkie nagrania)
* 2004 - Three Imaginary Boys - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany pierwszy album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)
* 2005 - Seventeen Seconds - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany drugi album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)
* 2005 - Faith - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany trzeci album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)
* 2005 - Pornography - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany czwarty album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)
* 2006 - The Top - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany piąty album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)
* 2006 - The Head On The Door - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany szósty album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)
* 2006 - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me - Deluxe Edition (2-płytowy box zawierający zremasterowany siódmy studyjny album The Cure oraz rzadkie nagrania z okresu jego wydania)

[edytuj] Wideografia (wydawnictwa oficjalne)

* 1986 - The Cure In Orange (VHS, koncert zarejestrowany w 1986 r. w Orange, w południowej Francji)
* 1986 - Staring At The Sea (VHS, kolekcja teledysków z lat 1979-1986)
* 1991 - Picture Show (VHS, kolekcja teledysków z lat 1987-1990)
* 1991 - The Cure Play Out (VHS, film dokumentujący kilka występów The Cure z początku 1991 r.)
* 1993 - Show (VHS, koncert zarejestrowany w 1992 r. w Auburn Hills k. Detroit)
* 1997 - Galore (VHS, kolekcja teledysków z lat 1987-1997)
* 2001 - Greatest Hits (DVD, VHS; kolekcja teledysków do największych przebojów The Cure oraz 2 nowych utworów, w wersji DVD dodatki i koncert akustyczny)
* 2003 - Trilogy (DVD, koncert zarejestrowany w 2002 r. w Berlinie)
* 2006 - Festival 2005 (DVD, fragmenty koncertów zarejestrowanych w 2005 r. podczas festiwalowych występów The Cure wróżnych krajach Europy)

Thursday, June 11, 2009

Republika


Republika – polski zespół rockowy powstały w 1981 roku w Toruniu, na gruzach art rockowej formacji Res Publica. Od początku związany z Klubem Studenckim Od Nowa w Toruniu przy UMK, gdzie koncertował i odbywał próby. Wypracował charakterystyczne nowofalowe brzmienie. W okresie 1982-1985 jedna z najlepszych i najciekawszych grup na polskiej scenie rockowej. W wyniku nieporozumień Republika rozpadła się w 1986 roku, by powrócić w 1990. W latach 90. zespół prowadził czynną działalność nagraniowo-koncertową. W 2001 roku po śmierci lidera i wokalisty Grzegorza Ciechowskiego grupa przestała istnieć.

Historia

Początki

W 1979 roku na sopockim przeglądzie „Muzyki Młodej Generacji” zadebiutował toruński zespół Res Publica. Była to formacja art rockowa, grająca muzykę zbliżoną do dokonań słynnego brytyjskiego zespołu Jethro Tull. Jednak brak dobrego przyjęcia ze strony publiczności spowodował, że zespół stanął w obliczu upadku. Wkrótce grupę opuścił jej lider - Jan Castor, a przywództwo przejął grający dotychczas na flecie Grzegorz Ciechowski. Po miesiącach zawirowań zespół zmienił nazwę na Republika i zaczął podążać w kierunku nowoczesnych brzmień nowej fali. Ostatecznie w 1981 roku wykrystalizował się skład zespołu: Grzegorz Ciechowski (śpiew, instrumenty klawiszowe), Sławomir Ciesielski (perkusja), Zbyszek Krzywański (gitara) oraz Paweł Kuczyński (gitara basowa). Pod koniec tego roku zespół był już na tyle zgrany, że mógł wznowić działalność koncertową.

1982 - 1986

Nowoczesne i awangardowe rozwiązania muzyczne oraz świetne teksty Ciechowskiego sprawiły, że w 1982 roku grupa stała się sławna. Muzycy często gościli w radiowej Trójce nagrywając nowe utwory, które królowały na listach przebojów. Właśnie z tego okresu pochodzą uważane za najlepsze dzieła Republiki - Biała Flaga, Telefony, Obcy Astronom czy Sexy Doll. Wzmożona działalność koncertowa oraz wydanie kilku singli spowodowały, że zespół zdobył rzesze fanów w całej Polsce. Sprzyjała temu otoczka wygenerowana przez muzyków - Republikanie ubierali się na czarno, a koncerty charakteryzowała prostota scenograficzna i oszczędne zachowania muzyków, co stanowiło jawny kontrast w stosunku do tego, co czynili wówczas Lady Pank, Perfect, czy TSA. Dzięki temu Ciechowski i spółka zabrali się do nagrania pierwszej długogrającej płyty zatytułowanej „Nowe sytuacje”. Wszyscy, którzy oczekiwali, iż zespół umieści na tym krążku swe najbardziej znane utwory, byli nie lada zdziwieni. Ciechowski dążył do jednorodności muzyczno-tekstowej i ten cel przyświecał takiemu postępowaniu. Mimo iż na owym albumie nie znalazły się tzw. przeboje, to nie można mu zarzucić, że jest gorszy od wcześniejszych dokonań.

W tym okresie grupę dostrzegła angielska firma Mega Organization, która postanowiła wypromować Republikę za granicą (drugim polskim zespołem pod skrzydłami Mega było TSA). W tym też celu zespół nagrał jeszcze raz Nowe sytuacje z angielskimi tekstami autorstwa Ciechowskiego. Rok 1984 to także wyjazdy zespołu na festiwale rockowe do Turku i Roskilde, które jednak nie przyniosły grupie wielkiej popularności w Europie, a firmie fonograficznej spodziewanych zysków. W tym też roku światło dzienne ujrzał drugi album Republiki - Nieustanne tango. Przynosił on dalszy rozwój koncepcji muzycznej grupy, ale Republika nie mogła pójść za ciosem, gdyż Ciechowski otrzymał powołanie do wojska - z tego powodu w roku 1985 o zespole było cicho, w dodatku doszło do zakończenia współpracy z Anglikami. Powrót do czynnej działalności miał przynieść rok 1986 - zespół przygotowywał się do nagrania i wydania swej trzeciej płyty, jednakże już w drugim dniu sesji nagraniowej doszło w studiu do bardzo poważnej kłótni pomiędzy liderem, a pozostałymi członkami zespołu. W rezultacie grupa przestała istnieć, a materiał przygotowywany na trzeci album znalazł się na pierwszej solowej płycie Obywatel G.C. Ciechowskiego jako Obywatela G.C… Ciesielski, Krzywański i Kuczyński, wraz z późniejszym liderem Wilków, Robertem Gawlińskim, założyli zespół Opera, który nagrał jedną płytę i przepadł, nie osiągnąwszy sukcesów.

Lata dziewięćdziesiąte

W 1990 roku na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu zaplanowano koncert podsumowujący dokonania rodzimego rocka w latach 80. Rzecz jasna nie mogło zabraknąć Republiki. Członkowie zespołu pogodzili się i przystali na propozycje występu na festiwalu. Tak też się stało, a zespół zagrał jeszcze kilka koncertów dla Polonii amerykańskiej. Po tej trasie koncertowej Ciesielski, Ciechowski i Krzywański postanowili kontynuować działalność, co nie spotkało się z zainteresowaniem Kuczyńskiego, który postanowił zakończyć karierę artystyczną.

W trzyosobowym składzie Republika zabrała się w 1991 roku do nagrania płyty z unowocześnionymi wersjami niepublikowanych wcześniej na longplayach utworów. Tak powstał album 1991 , który dowiódł, że zespół nadal jest ogromnie popularny, a decyzja o powrocie słuszna. Wkrótce etat basisty zajął znany ze współpracy z Ciechowskim pod koniec lat 80. Leszek Biolik. Z nim grupa przystąpiła do nagrania pierwszej od 1984 roku płyty z premierowym materiałem. Ostatecznie Siódma Pieczęć ukazała się w 1993 roku i przyniosła duże zmiany w stosunku do dawnych albumów - muzyka nie była już tak ściśle osadzona w stylistyce nowej fali, co wielu fanów przyjęło za zdradę, choć z pewnością nie można nazwać tego albumu słabym. W tym samym roku na zaproszenie Radia Łódź zespół nagrał akustyczną płytę Bez prądu, która zawierała najlepsze utwory w dziejach zespołu. Przy nagraniu pomogła Republice Kayah.

W 1995 roku na rynek wchodzi jeszcze bardziej kontrowersyjna niż Siódma Pieczęć płyta - Republika marzeń. Było to jeszcze dalsze stylistyczne odejście od znanych i cenionych nagrań z lat 80. W tym samym roku wydano album zatytułowany ‘82-‘85, który zawierał największe przeboje zespołu z początkowego okresu działalności, które nie znalazły się na żadnej płycie długogrającej (Biała flaga, Telefony). W międzyczasie Ciechowski - jako Grzegorz z Ciechowa - prowadził działalność na polu muzyki folk oraz wspomagał swymi tekstami Justynę Steczkowską (pod pseudonimem Ewa Omernik). Na kolejne nagranie zespołu trzeba było czekać aż do 1998 roku, kiedy to wydano Masakrę. Jeżeli dwa poprzednie studyjne albumy z pewnością nie mogły zadowolić zagorzałych fanów, to ta płyta była powrotem do korzeni. Przyniosła ona ciekawe utwory ze świetną Mamoną na czele. By podkreślić wartość artystyczną tego longplaya, warto nadmienić, że Masakra uważana jest przez wielu ludzi, jak i sam zespół, za trzecią płytę Republiki.

Po 1998 roku grupa trochę zwolniła tempo. Grzegorz Ciechowski zajął się swoimi prywatnymi sprawami, a także muzyką filmową (ścieżka dźwiękowa do Wiedźmina 2001). Pozostali członkowie zespołu także nie próżnowali. Ostatecznie dopiero w 2001 roku grupa zabrała się za tworzenie materiału na kolejną płytę, jednakże brak czasu Ciechowskiego spowodował, że planowano dokończyć ten album dopiero w 2002 roku. Wszelkie plany brutalnie przerwała nagła śmierć lidera 22 grudnia 2001 roku na tętniaka serca. Było to równoznaczne z rozpadem zespołu.

W 2002 roku na Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu odbył się z udziałem pozostałych członków zespołu recital zatytułowany Kombinat, w którym laureaci festiwalu wykonywali utwory grupy. Było to ostatnie przedsięwzięcie sygnowane nazwą Republika. W tym samym roku odbył się też I Koncert „Pamięci Grzegorza Ciechowskiego”, na którym wystąpiły młode toruńskie zespoły wspomagane przez byłych członków zespołu. Ukazała się też płyta koncertowa zatytułowana po prostu Republika, która jako bonusy zawierała 4 utwory, które miały znaleźć się na niedokończonej płycie planowanej na rok 2002.

W 2003 roku wydano 13 - płytowy box Komplet ze wszystkimi publikowanymi wcześniej płytami Republiki oraz kilkoma rarytasami (m.in. nagranie z koncertu w Roskilde oraz płytę Demo zawierająca kilka nagrań z prób zespołu).

29 sierpnia 2007 w 50. rocznicę urodzin Grzegorz Ciechowskiego, Program Trzeci Polskiego Radia w specjalnym wydaniu audycji Klub Trójki po raz pierwszy publicznie odtworzyło utwór Republiki I Count, dotychczas nie wydany na żadnej płycie grupy. Utwór był przygotowany w wersji angielsko-holenderskiej.

Sława i legenda dzisiaj

Do dziś zespół cieszy się dużym zainteresowaniem fanów. Organizowane są przeglądy, koncerty, odsłaniane pomniki, tablice, wydawane pozycje literackie i muzyczne.

* W Toruniu przy ul. Gagarina przed uniwersyteckim Klubem Studenckim Od Nowa, gdzie zespół zaczynał swą karierę, odbywał próby i koncertował, odsłonięto pomnik (obelisk) z tablicą pamiątkową ku czci zespołu
* Grupa została uhonorowana w toruńskiej Alei Gwiazd, gdzie w 2006 na Rynku Staromiejskim jeden z żyjących muzyków, P. Kuczyński, odsłonił czwartą z serii „katarzynek” - podpisów słynnych torunian.
* Od siedmiu lat w Tczewie odbywa się Festiwal Grzegorza Ciechowskiego „In Memoriam”, podczas którego ma miejsce ogólnopolski konkurs piosenek Grzegorza Ciechowskiego.

Skład zespołu

* Grzegorz Ciechowski - śpiew, instrumenty klawiszowe, flet
* Sławomir Ciesielski - perkusja, śpiew, flet
* Zbigniew Krzywański - gitara akustyczna, gitara elektryczna, śpiew
* Paweł Kuczyński - gitara basowa (1981-1986)
* Leszek Biolik - gitara basowa, śpiew, flet, gitara akustyczna, gitara elektryczna
* Jacek Rodziewicz - dodatkowe instrumenty klawiszowe, saksofon. Grał w Republice przez krótki okres (lata 90)

Dyskografia

Albumy studyjne

* 1983 Nowe sytuacje
* 1983 1984
* 1984 Nieustanne tango
* 1991 1991
* 1993 Siódma pieczęć
* 1995 Republika marzeń
* 1998 Masakra

Inne

* 1993 Bez prądu
* 1993 ‘82-‘85
* 1999 Biała flaga
* 2002 Republika
* 2003 Komplet
* 2003 Republika - Złote DVD
* 2007 Republika - przebojowa kolekcja DZIENNIKA
* 2007 Trójka Live!

Inne

* 1996 Alex Stach - Gwiazdy, komety i czad - Republika - książka o historii zespołu.
* 2005 Kwartet Śląski - Republique

Tuesday, June 9, 2009

Świetliki


Świetliki – polska grupa muzyczna powstała w Krakowie w październiku 1992 roku, zaliczana do nurtu muzyki alternatywnej i poezji śpiewanej.

Wokalistą zespołu jest, posługujący się charakterystyczną manierą melorecytacji, poeta Marcin Świetlicki, który założył go wspólnie z muzykami krakowskiego zespołu Trupa Wertera Utrata. Świetliki wykonują utwory z tekstami m.in. jego autorstwa. Współczłonkami zespołu są Świetlicki i Grzegorz Dyduch.

Pierwszy album pt. „Ogród koncentracyjny”, nagrany w 1993 dla niezależnej krakowskiej wytwórni music corner, wzbudził spore zainteresowanie publiczności oraz mediów i przyniósł grupie w roku następnym zaproszenie na festiwal w Opolu. Druga płyta pt. „Cacy cacy fleischmaschine” otrzymała w roku 1996 dwie nominacje do nagrody Fryderyka w kategoriach muzyka alternatywna i poezja śpiewana. W nagraniach do trzeciej płyty pt. „Perły przed wieprze” (1999) wziął udział Mateusz Pospieszalski. W 2001 roku Świetliki zmieniły wytwórnię, kolejne dwa albumy: „Złe misie” (z gościnnym udziałem: Kasia Nosowska i Lech Janerka) oraz „Las Putas Melancólicas” (z udziałem: BogusławaLindy, 2005) zostały już nagrane dla Universalu.

Skład zespołu:
Marcin Świetlicki - wokal
Grzegorz Dyduch - gitara basowa, kontrabas
Artur Gasik - gitara, instrumenty klawiszowe
Marek Piotrowicz - instrumenty perkusyjne
Tomasz Radziszewski - gitara elektryczna

Olaf Deriglasoff


Olaf Deriglasoff to jeden z najbardziej znanych wykonawców muzyki alternatywnej w Polsce. Założył legendarny zespół Dzieci Kapitana Klossa. Jest basistą i wokalistą - współpracował m.in. z takimi zespołami, jak Pudelsi, Apteka, Homo Twist, Kazik Staszewski (Kazik, KNŻ) czy Tymon Tymański. Nagrywał również w Niemczech i uczestniczył w wielu międzynarodowych projektach alternatywnych (Irlandia, Kanada, Austrialia). W 2001 roku zadebiutował jako producent (Yugoton). Jego ostatni solowy projekt to płyta „Produkt” z 2006 roku. W 2007 powrócił do Homo Twist z którym w roku 2008 wydał płytę „Matematyk”.

Monday, June 8, 2009

Lech Janerka


Lech Janerka (ur. 2 maja 1953 we Wrocławiu), muzyk rockowy, kompozytor, basista, autor tekstów.

Lech Janerka w polskiej muzyce rockowej pojawił się pod koniec lat siedemdziesiątych. Wraz z żoną - Bożeną Janerką - występował wtedy na festiwalach piosenki studenckiej.

W 1979 roku założył zespół Klaus Mitffoch, który (w składzie z Janerką) nagrał tylko jedną płytę (Klaus Mitffoch), która przez wielu uznana została za jedną z najistotniejszych w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Ekspresją album dorównywał ekspresji zespołów punk rockowych, charakteryzował się jednak znacznie bardziej rozbudowaną warstwą melodyjną i harmoniczną. Teksty odnosiły się do rzeczywistości PRL lat osiemdziesiątych, wiele z nich stanowiła zawoalowana krytyka panującego reżimu, a także wezwanie do walki (np. Powinność kurdupelka, Klus Mitroch). Album zwyciężył w ankiecie Magazynu Muzycznego wśród dziennikarzy na album trzydziestolecia i wśród czytelników Tylko Rocka na album lat 80.

W 1986 roku po rozpadzie zespołu Janerka wydaje Historię podwodną - płytę, sygnowaną już swoim imieniem i nazwiskiem. Płyta - o znacznie spokojniejszym (muzycznie i lirycznie) charakterze oceniona została zarówno przez krytyków jak i słuchaczy bardzo wysoko. Niemal wszystkie zawarte na niej utwory znalazły się na krajowych listach przebojów (np. Konstytucje, Niewole, Ta zabawa nie jest dla dziewczynek).

W następnych latach Janerka wydał kolejne albumy. Nie przyniosły one już tak spektakularnych sukcesów, niemniej ugruntowały jego pozycję na polskim rynku muzycznym, jako twórcy niezależnego, oryginalnego - pozostającego niejako na uboczu sceny rockowej. Twórca często zmieniał charakter muzyczny swoich utworów (np. album Bruhaha pełen był ostrych gitarowych riffów Wojtka Seweryna, a Ur była znowuż daleka od estetyki rocka). Wśród fanów twórczości Janerki często można się spotkać z opinią, że warstwa muzyczna kolejnych albumów pozostawia coraz większy niedosyt, w przeciwieństwie do coraz bardziej poetyckich i głębokich tekstów.

W 2002 roku Janerka nagrał utwór mający stanowić element kampanii na rzecz organizacji przez Wrocław wystawy EXPO w 2010 roku. W nagraniu wzięła udział elita polityczna i artystyczna Wrocławia (a także m.in. biskup i komendant policji). Przedsięwzięcie to odbiło się szerokim echem we Wrocławiu, wielu oddanych fanów twórczości Janerki odebrało je jednak jako niezrozumiałe zerwanie z dotychczasową niezależnością.

W 2005 roku muzyk wydaje płytę Plagiaty, nagraną w zmienionym składzie: z gitarzystą Damianem Pielką, który zastąpił zmarłego 5 lutego 2004 roku Wojtka Seweryna i Michałem Mioduszewskim na perkusji. Płyta zawiera kompozycje, które Janerka grał w czasach młodzieńczych, natomiast teksty zostały napisane współcześnie. Krążek cieszy się sporym uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyków. W tym samym roku Janerka otrzymuje za niego nagrodę Superjedynka, w kategorii „płyta alternatywna”. Piosenka Rower dociera do czołowych miejsc polskich list przebojów, a teledysk do niej zdobywa grand prix na festiwalu polskich wideoklipów Yach Film. Za ten utwór Janerka niespodziewanie otrzymał Fryderyka w kategorii „piosenka roku”. W 2004 roku dostał Fryderyka w kategori „reedycja roku”.

Lech Janerka jest także autorem muzyki do trzech filmów: Chce mi się wyć Jacka Skalskiego, Obcy musi fruwać Wiesława Saniewskiego i Czyż nie dobija się konia? Macieja Żurawskiego. Wystąpił również w filmie Przemysława Wojcieszka Głośniej od bomb jako ksiądz Wojciech.

Püdelsi


Püdelsi - polski zespół muzyczny. Powstał w 1986 roku w Krakowie.

Pierwszy skład zespołu tworzyli: Andrzej „Pudel” Bieniasz, Andrzej Potoczek, Maciej Kowalik, Maciej Biedrzycki, Paweł Mąciwoda-Jastrzębski, Dariusz Adamczyk i David Rocka, kilka miesięcy później do zespołu dołączył Maciej Maleńczuk.

Od grudnia 2005 roku funkcję wokalisty w zespole pełni Szymon Goldberg. W marcu 2006 roku ukazał się wideoklip do utworu „Skóry”, który zapowiada płytę z nowym wokalistą.

Homo Twist


Homo Twist polski zespół rockowy, łączący rock alternatywny z naturalistyczną poezją. Jest to druga po Pudelsach formacja, którą współtworzy polski bard Maciej Maleńczuk, grupa powstała w 1993 w Krakowie. Na początku do Maleńczuka dołączyli krakowscy muzycy jazzowi Marek Kowal (gitara basowa) i Grzegorz Schneider (instrumenty perkusyjne). Po nagraniu pierwszej płyty skład grupy uległ poważnym zmianom, odeszli Kowal i Schneider, a dołączyli Dariusz Piotr Adamczyk „Franz Dreadhunter” (gitara basowa) i Artur Hajdasz (instrumenty perkusyjne). Na drugiej płycie zespołu zagrał gościnnie między innymi Wojciech Waglewski. W 1996 z zespołu odszedł „Dreadhunter” i zastąpił go Olaf Deriglasoff, od 2005 w skład zespołu wchodzi Titus, lider zespołu Acid Drinkers.

Dnia 1 kwietnia 2009 roku Homo Twist zawiesił swoją działalność (Agencja 2XM)

Pogodno


Zespół powstał w 1996 roku w Szczecinie,a nazwa pochodzi od najładniejszej dzielnicy Szczecina - Pogodno.
Debiut Pogodno pt. „Pogodno” był płytą niezwykle eklektyczną. Album został wydany przez kultową wytwórnię Tymona Tymańskiego „Biodro Records”. Obok punkowych piosenek („Elvis”), znalazły się na nim elektroniczne kompozycje z rozmytą linią basu.
Ich drugi album „Sejtenik Miuzik & Romantik Loff” był przykładem na to, że muzyka alternatywna może być przystępna i nie grozi to kompromisem artystycznym. Atutem piosenek kwartetu są nośne teksty, będące często grą słów („pani w obuwniczym miała taki ruch, że aż się jej buty rozeszły…”). Muzycznie natomiast brzmienie drugiego albumu zostało wzbogacone o klawisze i osiągnięto przez to efekt ściany dźwięku pełnej eksperymentalnych wyżłobień („Dabus”). Szaleństwo z pierwszego albumu zostało poszerzone o melodyjność („Wieża”, „Supersonic”), a całość dopełniła charakterystyczna dla grupy post-rockowa energia. Album ten był nominowany do Fryderyków w kategorii najlepsza płyta alternatywna roku, a utwór „Pani w Obuwniczym” był przebojem ówczesnej „Radiostacji”.
Autorem większości kompozycji na kolejnej płycie Pogodno „Hajle Silesia” (premiera 28.10.2002) jest charyzmatyczny muzyk z Tychów – Hrabia Fochmann, który dołączył do grona zespołu, stąd singiel promujący płytę opatrzony jest nazwą „Pogodno gra Fochmann’a”. Prostota nowych piosenek dodaje im przebojowości, co dobrze wróży na przyszłość, gdyż Pogodno znane jest z zaskakujących aranżacji koncertowych i niezwykłej łatwości w nawiązywaniu kontaktu z publicznością. Siła ich muzyki tkwi w łączeniu inteligentnych tekstów z nowocześnie zaaranżowaną muzyką gitarową.

Zespół Pogodno gra w składzie:
* JACEK SZYMKIEWICZ – wokalista i gitarzysta,
* MARCIN MACUK – klawisze,
* Michał Pfeiff – bas i wokal,
* Jarek Kozłowski – perkusja
* i Hrabia Fochmann – piano, gitara, śpiew.

Muzyka i teksty powstają zespołowo. Singiel promujący płytę pt. „Orkiestra” staje się największym przebojem zespołu.
Rok 2003 przynosi nam koleje wydawnictwo „Tequila”, będące słuchowiskiem radiowym do książki Krzysztofa Vargi pod tym samym tytułem.
2004 rok to data wydania solowej płyty Szymkiewicza, który jako Budyń rozbija swoimi piosenkami wszelkie konwencje i konwenanse za pomocą „Kilof’a” pomaga Bratom z Rakemna (ich płyta „Fusy Precz” ukazała się w czerwcu 2002). W 2004 roku udało im się wyraziście zaakcentować swoją indywidualność, niby rozpaść i zacząć nowy okres działalności od albumu „Pielgrzymka Psów” (premiera 19 listopada 2004), który w dojrzały sposób akcentuje ich rozwój, nieokiełznaną wyobraźnię i nową liryczną twarz. Utwór „Uśmiech się” z gościnnym udziałem Stanisława Soyki staje się kolejnym hitem zespołu.
Rok 2006 zaowocował wydaną własnym sumptem płytą koncertową „całe życie z wariatami” z koncertu w warszawskiej Stodole oraz autorskim spektaklem pt. „OPHERAfolia”, którego premiera miała miejsce 11 marca na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu.
W 2007 roku w sprzedaży pojawiła się płyta „Opherafolia”, zawierająca oprawę muzyczną do spektaklu.

Saturday, May 23, 2009

Jafia Namuel


Jafia Namuel - polski zespół powstały w 1994 w Pile, grający roots reggae z akcentami chrześcijańskimi.

Do 2006, z powodu wyjazdu lidera za granicę i brakiem uregulowania praw do nagrań, zespół praktycznie nie istniał. Był jedną z najlepiej zapowiadających się nadziei polskiego reggae, ich pierwszy album spotkał się z przychylną opinią fachowców i ciepłym przyjęciem przez fanów.

Jafia Namuel grali wiele koncertów w Polsce (ok. 100 rocznie), a także zagrali ok. 40 koncertów w Niemczech, Holandii, Belgii i Francji. Wystąpili na kilku festiwalach, m.in. Song of Songs Festiwal w Toruniu, Folk Fiesta, Przystanek Woodstock w Żarach. Zespół nagrał także wspólnie z Voo Voo hymn WOŚP pt. Pozytywne myślenie.

Materiał składający się na płytę In Time z powodów pewnych problemów nie trafił nigdy na pólki sklepów, więc zespół zezwala na korzystanie z przecieku - wersji dostepnej np. na emule.

Reaktywowali się na Ostródzie w 2006 roku.